Translate

Πρόκληση για διάφορες τεχνικές

 Είχα από καιρό την πρόκληση να πειραματιστώ με τις αρχαίες τεχνικές που νίκησαν τον χρόνο,  όπως η εγκαυστική.
Ας δούμε μερικά στοιχεία γι αυτήν την τεχνική:
Εγκαυστική Ζωγραφική
Η εγκαυστική ζωγραφική, ονομάζεται και "ζωγραφική με ζεστό κερί", είναι η δημιουργία ζωγραφικών έργων με τη χρήση θερμασμένου κεριού στο οποίο έχει προστεθεί χρωστική ουσία. Το υλικό αυτό, στην υγρή ή στην πιο συμπυκνωμένη μορφή του (πάστα), απλώνεται στη επιφάνεια, συνήθως ξύλινη αλλά και σε καμβά ή άλλα υλικά.
Εγκαυστικό έργο σε λινό, 2ος αιώνας.
Η απλούστερη μίξη στη εγκαυστική μπορεί να γίνει προσθέτοντας χρώμα σκόνης σε κερί μέλισσας. Υπάρχουν και άλλες συνταγές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν, κάποιες από τις οποίες περιλαμβάνουν και άλλα είδη κεριού, ρητίνη Δαμάρεως, λινέλαιο ή άλλα συστατικά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με αγνό χρώμα σκόνης ή σε μίγματα με χρώματα λαδιού ή άλλες χρωστικές.
Μεταλικά εργαλεία ή ειδικά πινέλα χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν το χρωματικό μείγμα πριν αυτο κρυώσει. Επίσης θερμά μεταλλικά εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μορφοποιήσουν το χρωματικό μείγμα που έχει προηγουμένως ζωγραφιστεί και κρυώσει πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια. Σήμερα, εργαλεία όπως θερμαντικές λάμπες, πιστόλια θερμού αέρα και άλλες μέθοδοι θέρμανσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δώσουν στο καλλιτέχνη τη δυνατότητα να επεκτείνει το χρόνο που μπορεί να δουλέψει με το υλικό.
Επειδή το κερί χρησιμοποίειται ως συνδετικό υλικό, τα εγκαυστικά έργα μπορούν να σκαλιστούν το ίδιο καλά οπως ζωγραφίζονται. Άλλα υλικά μπορούν να ενθυλακωθούν ή κολληθούν στη επιφάνεια η κατά στρώματα, χρησιμοποιώντας το εγκαυστικό υλικό για να τα "δέσει" στη επιφάνεια.
Αυτή η τεχνική χρησιμοποήθηκε στα πορτραίτα Φαγιούμ της Αιγύπτου το 100-300 μ.Χ., στην Παναγία Βλαχερνίτισσα και άλλες προγεννέστερες εικόνες όπως και σε πολλά έργα του 20ου αιώνα, όπως δημιουργίες του Τζάσπερ Τζονς και του Μαουρίτσιο Τουσαίν.
------------------
Με την μέθοδο αυτή δημιούργησα μερικά μικρά κυρίως έργα με τα αγαπημένα μου τοπία. Χρησιμοποίησα εκλεκτό κερι μέλισσας το οποίο επεξεργάστηκα σχολαστικά βράζοντας το με θαλασσινό νερό και σόδα. Μ αυτό πετυχαίνω όχι απλώς την λεύκανση και απομάκρυνση ανεπιθύμητων προσμίξεων που ειχαν εγκλωβιστεί στο κερί, αλλά και μεγαλύτερη συγκολητική ικανότητα με τις χρωστικές σκόνες.Προσθέτω και μικρή ποσότητα ρητίνης.
Με προσθήκη ρητινών κάνω την χρωστική πάστα πιο ανθεκτική στις υψηλέςθερμοκρασίες.
Η εγκαυστική παρουσιάζει εξαιρετικές δυσκολίες γιατι το κερί με το χρώμα πήζει αμέσως πριν καλά καλά προλάβεις να ακουμπήσεις την ζωγραφική επιφάνεια.Εγω δούλεψα λίγο πρωτόγονα όπως φαντάστηκα ότι έκαναν οι παλιοί ζωγράφοι των φαγιούμ. Κρατούσα ζεστά πολλά μεταλικά κουτάκια ανεστραμένα, θερμαίνοντάς τα με κεράκια τοποθετημένα από κάτω και πάνω σ αυτά τα κουτάκια αναμίγνυα το κερί με τις χρωστικές. (Παλιά ισως χρησιμοποιούσαν κεραμικές επιφάνειες θερμαινόμενες).
Σήμερα υπάρχουν ηλεκτρικές πλάκες σαν επιφάνειες εργασίας, αλλά ακόμα και έτοιμα υδατοδιαλυτά χρώματα κεριού. Νομίζω ότι μ αυτά ¨τα τελευταία χάνεται η γοητεία..
Γιατί με γοήτευσε όμως αυτή η τεχνική; 1) Το κερί δημιουργεί μια όμορφη υφή και οι τόνοι των χρωμάτων μέσα από το κερί είναι πεσμένοι και ήπιοι. Ατμόσφαιρα γαλήνης..
2)Τον άλλο λόγο που κάνει ενδιαφέρουσα την τεχνική αυτή την περιγράφει όμορφα ο ιστορικός τέχνης  Γ. Κολοκοτρώνης με αφορμή μια έκθεση του Γιάννη Αντωνόπουλου "... Αν αυτά τα υπαίθρια τοπία, που αναγκαστικά είναι μικρών διαστάσεων, αφού τα χρώματα με την εγκαυστική μέθοδο στεγνώνουν εξαιρετικά γρήγορα, δεν είναι ένα γοητευτικό και ζωηρό όραμα στοχασμού ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, στο θάνατο και την αιωνιότητα, τότε, δε θα είχαν λόγο ύπαρξης. Αυτές οι μικρόσχημες τοπιογραφίες εμπεριέχουν την αίσθηση της ιστορικότητας..."
Σαν ζωγραφική επιφάνεια χρησιμοποίησα λινάτσα κολημένη σε τελαρωμένο καμβά.
Μικρά έργα εγκαυστικής μπορείς να δεις και στον Μπάμπη Πυλαρινό όπως:
http://pilarinos.gr/





Πίνακες με εγκαυστική σε λινάτσα

Εγκαυστική είναι η πανάρχαια τεχνική που έδωσε τα περίφημα «πορτραίτα φαγιούμ» στην Αίγυπτο το 100-300 μ.χ. Αργότερα με την τεχνική αυτή, αγιογραφήθηκαν πλήθος βυζαντινές εικόνες μέχρι τον 8ο αιώνα. Πολλές σώζονται στην Αγ. Αικατερίνη του Σινά. Κατά τον 20ο αιώνα μερικοί ζωγράφοι αναβίωσαν την τεχνική όπως οι: Καρλ Ζέρμπε, Ντιέγκο Ριβέρα, Τζάσπερ Τζονς, Τόμας Ντοντ και πολλοί άλλοι
 Είναι η δημιουργία ζωγραφικών έργων με τη χρήση θερμασμένου κεριού στο οποίο έχει προστεθεί χρωστική ουσία. Παρουσιάζει εξαιρετικές δυσκολίες γιατί το κερί πήζει γρήγορα πριν προλάβεις να το μεταφέρεις στην ζωγραφική επιφάνεια.












Πρόκληση για διάφορες τεχνικές

 Νωπογραφία (Fresco)
   Η νωπογραφία είναι τεχνική της τοιχογραφίας εκτελεσμένη με χρώματα διαλυτά στο νερό  ή σκόνες αγιογραφίας διαλυμένες σε ασβεστόνερο, που τοποθετούνται επάνω στο κονίαμα του τοίχου όσο ακόμα είναι νωπό.  Aυτό σημαίνει  ότι η ζωγραφική πρέπει να γίνει ταχύτατα και χωρίς διορθώσεις γιατί αν στεγνώσει ο σοβάς δεν κολλάει το χρώμα.
Όταν το χρώμα τοποθετηθεί στο κονίαμα αυτό, όσο ακόμα είναι νωπό, εισχωρεί βαθιά και στερεώνεται σε τέτοιον βαθμό ώστε να αντέχει όχι μόνο στο πλύσιμο με νερό, αλλά και για αιώνες στις καιρικές συνθήκες.
  Οι τοιχογραφίες της αρχαίας Αιγύπτου, αν και ονομάζονται συνήθως  fresco, δηλαδή νωπογραφίες, είναι εκτελεσμένες κατά το μεγαλύτερο μέρος τους με διαφορετικούς τρόπους απ’ ό,τι η πραγματική νωπογραφία, που, όπως προαναφέρθηκε, είναι ζωγραφική επάνω σε νωπό κονίαμα με χρώματα διαλυμένα σε νερό. Οι Αιγύπτιοι ζωγράφοι προτιμούσαν την τεχνική της τέμπερας, αναμείγνυαν δηλαδή τα χρώματα με κρόκο αβγού, λάδι, γάλα ή μέλι και τα τοποθετούσαν πάνω στο ξερό κονίαμα. Στις τοιχογραφικές διακοσμήσεις των ανακτόρων της Κνωσού και της Φαιστού, που είναι από τα πιο ζωντανά τεκμήρια του μινωικού πολιτισμού, χρησιμοποιήθηκαν τέμπερες όπως και στην Αίγυπτο, με τη διαφορά ότι οι Μινωίτες καλλιτέχνες τις τοποθετούσαν επάνω σε νωπό κονίαμα.
Τον 16ο αιώνα η νωπογραφία έφτασε στο αποκορύφωμά της, στις Αίθουσες που φιλοτέχνησε ο Ραφαήλ και στη διακόσμηση της Καπέλα Σιξτίνα στη Ρώμη από τον Μιχαήλ Άγγελο. Στην  βυζαντινή αγιογραφία το fresco έδωσε για αιώνες αριστουργήματα!
  Στη σύγχρονη εποχή πολλοί καλλιτέχνες αναβίωσαν το fresco με τη δική τους μοντέρνα ματιά όπως ο Hazlo, o Ilia Anossov και πολλοί άλλοι

Ξηρογραφία (Secco)
H ζωγραφική σε ξηρό σοβά με χρωστικές που μπορούν να συγκοληθούν όπως αυγοτέμπερα, λάδι κ.λ.π
------------------------
Ζωγράφισα μερικά μικρά έργα πάνω σε ξύλο. Για να έχει καλύτερη πρόσφυση το κονίαμα κόλλησα τζίβα στο ξύλο και πάνω της άπλωσα μίγμα ασβέστη και μαρμαρόσκονης. Ζωγράφισα όσο ήταν νωπό με σκόνες αγιογραφίας διαλυμένες σε ασβεστόνερο. Αυτό απαιτεί ταχύτητα και δεν επιτρέπει διορθώσεις

Πίνακες με νωπογραφία Η νωπογραφία είναι τεχνική της τοιχογραφίας εκτελεσμένη με χρώματα διαλυτά στο νερό  ή σκόνες αγιογραφίας διαλυμένες σε ασβεστόνερο, που τοποθετούνται επάνω στο κονίαμα του τοίχου όσο ακόμα είναι νωπό.  Aυτό σημαίνει  ότι η ζωγραφική πρέπει να γίνει ταχύτατα και χωρίς διορθώσεις γιατί αν στεγνώσει ο σοβάς δεν κολλάει το χρώμα.
Όταν το χρώμα τοποθετηθεί στο κονίαμα αυτό, όσο ακόμα είναι νωπό, εισχωρεί βαθιά και στερεώνεται σε τέτοιον βαθμό ώστε να αντέχει όχι μόνο στο πλύσιμο με νερό, αλλά και για αιώνες στις καιρικές συνθήκες.











Σπάτουλα

Γρήγορη ζωγραφική με σπάτουλα

Αυτή η τεχνική με γοητεύει όταν θέλω να ζωγραφίσω εικόνες απ' την φύση, λουσμένες στο ελληνικό  φως που διαλύει τις φόρμες και εξαφανίζει τις λεπτομέρειες.
 Χρησιμοποιώ την μικρή σπάτουλα κάνοντας γρήγορες και κοφτές κινήσεις και απολαμβάνω το τελικό αποτέλεσμα που συχνά θυμίζει ψηφιδωτό.

(Λεπτομέρειες από πίνακες της έκθεσης  κάνω στις 23 Ιουνίου 2016)










Πίνακες με λάδια δουλεμένα με σπάτουλαΑυτή η τεχνική με γοητεύει όταν θέλω να ζωγραφίσω εικόνες απ' την φύση, λουσμένες στο ελληνικό  φως που διαλύει τις φόρμες και εξαφανίζει τις λεπτομέρειες.
 Χρησιμοποιώ την μικρή σπάτουλα κάνοντας γρήγορες και κοφτές κινήσεις και απολαμβάνω το τελικό αποτέλεσμα που συχνά θυμίζει ψηφιδωτό.
















Φωτογραφίες εγκαινίων



















Γκέρχαρντ Ρίχτερ, ένας σεμνός γίγαντας!










Ο Γκέρχαρντ Ρίχτερ γεννήθηκε στη Δρέσδη το 1932. 
Το 1961, λίγο πριν χτιστεί το τείχος του Βερολίνου, διέφυγε από την Ανατολική Γερμανία και εγκαταστάθηκε στο Ντίσελντορφ όπου σπούδασε και αργότερα δίδαξε, από το 1971 μέχρι το 1994, στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης. Σήμερα ζει στην Κολωνία όπου έχει τα δύο ατελιέ του.Ο Ρίχτερ έχει εκθέσει στα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου και έχει βραβευθεί πολλές φορές. Το 1997 του απονεμήθηκε το ιαπωνικό βραβείο «Praemium Imperiale» το οποίο θεωρείται το Νομπέλ των Τεχνών.
Ο Ρίχτερ θεωρείται ο μεγαλύτερος εν ζωή Γερμανός και όχι μόνο ζωγράφος.Δεν είναι ένας καλλιτέχνης, αλλά πολλοί μαζί ταυτόχρονα.Τα έργα του δεν έχουν εμφανή συνέχεια. Είναι ο ζωγράφος που με την ίδια ευκολία αποτυπώνει στον καμβά ωραία λουλουδάκια, όπως και τα πορτραίτα των τρομοκρατώντης RAF και από τον φωτορεαλισμό περνάει με την ίδια ευκολία στην αφαίρεση. Πειραματίζεται διαρκώς με νέα υλικά  και τεχνικές και μεγαλουργεί σε ότι κάνει!
Το 2012 ήταν έτος αφιερωμένο σ αυτόν και γιαυτό οργανώθηκαν εκθέσεις σε 3 μεγάλα μουσεία. Στην Tate του Λονδίνου, τη Νέα Πινακοθήκη του Βερολίνου και το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι. 




Μερικές ελαιογραφίες















---------------------------------------------------------------------------------------------------

                                                                    Υδατογραφίες             













               -----------------------------------------------------------------------------------------------------------                                


                                                       Επιζωγραφισμένες φωτογραφίες





                                        
                                      



















Η παρακάτω διεύθυνση είναι της σελίδας του καλλιτέχνη όπου παρουσιάζει τα πάντα σχετικά μ'αυτόν και το έργο του!